Επιλέγω τη θέση μου στη σχεδόν άδεια κερκίδα και με τον καφέ στο χέρι, αρχίζω να παρατηρώ τη θορυβώδη είσοδο παικτών και προπονητών στον αγωνιστικό χώρο.
Μερικοί γονείς, από αυτούς που δεν χάνουν λεπτό από την παρουσία των παιδιών τους στο άθλημα, έχουν λάβει θέση κι αυτοί "στα ψηλά" της εξέδρας κι έχουν αρχίσει την "κοινωνική κριτική" της ομάδας, αλλά και την εμφάνιση των παιδιών στον περασμένο επίσημο αγώνα.
Σε λίγα λεπτά με εντοπίζει ο τεχνικός διευθυντής της ακαδημίας, κι έρχεται να καθίσει κοντά μου. Ανταλλάσουμε τα τυπικά, και περιχαρής μου ανακοινώνει πως δυο από τα συγκεκριμένα παιδιά που είναι μπροστά μου, μέσα στην εβδομάδα θα υπογράψουν το πρώτο τους επαγγελματικό συμβόλαιο.
"Ποιους εννοείς;", τον ρωτάω και μου τους υποδεικνύει αναφέροντας θέση κι όνομα, ενώ με το δείχτη του δεξιού του χεριού υποστηρίζει χαμογελαστός τις ευχάριστες πληροφορίες.
"Μα ο τερματοφύλακας αυτός, είναι πολύ κοντός για τη θέση, ενώ ο άλλος πρέπει να χάσει κιλά για να μπορεί να τρέχει τουλάχιστον καλύτερα...
Προσωπικά, απορώ γιατί είναι ακόμη στην ομάδα κι έχουν φανέλα βασικών. Πιστεύεις, πράγματι, πως τα συγκεκριμένα παιδιά, μπορούν να παίξουν στην πρώτη ομάδα;" τον ρωτάω, περιμένοντας να ακούσω με ειλικρινές ενδιαφέρον την απάντησή του.
"Κοίτα, αφού ξέρεις πως γίνονται αυτά τα πράγματα. Εμείς αυτά τα παιδιά τα πιστεύουμε και τα προωθούμε στην πρώτη ομάδα. Τα έχουμε χρόνια στο σύλλογο, δεν γίνεται να τα πετάξουμε όλα ως ανίκανα! Ως εκεί μπορούμε να φτάσουμε. Μετά άλλοι αποφασίζουν. Το τιμ της ακαδημίας δεν έχει δικαιοδοσία στις επιλογές της πρώτης ομάδας.
Μόνο το αντίθετο μπορεί να συμβεί. Δηλαδή η πρώτη ομάδα, μπορεί να ζητήσει ενισχύσεις από την ομάδα Νέων, ακόμη και για να συμπληρώσει τις απουσίες της στην προπόνηση.
Εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Αλλωστε, από τα παιδιά που υπογράφουν μόνο το 1% τελικά παίζει στην επαγγελματική μας ομάδα".
"Τότε γιατί τους δίνετε τόσες ελπίδες; Για να τα προικίσετε τώρα οικονομικά; Και μετά τι; Οταν λήξει το συμβόλαιο, ποιος θα τα θέλει; Που θα πάνε να αγωνιστούν και να συνεχίσουν να δουλεύουν;
Τα παιδιά που υπογράφουν συμβόλαιο, λογίζονται πλέον ως εν δυνάμει ποδοσφαιριστές, τόσο της ομάδας όσο και γενικότερα. Παιδιά είναι και θεωρούν πως το μέλλον τους ανήκει! Αποκτώντας τον τίτλο και με τη βούλα, είναι λογικό να "ψηλώσουν" και να ονειρεύονται χρυσοφόρα συμβόλαια, αλλά και μία θέση στην εντεκάδα.
Δεν νομίζω να αμφισβητείς πως η συγκεκριμένη διάκριση είναι δίκοπο μαχαίρι, σωστά;"
"Ναι, μπορεί και να είναι. Αλλά, κι εμείς πρέπει να δείξουμε έργο! Δεν γίνεται να μην παράγουμε παίκτες... Διαφημίζεται ο σύλλογος.
Η ακαδημία γίνεται πιο ελκυστική κι ακόμη περισσότερα παιδιά θέλουν να έρθουν κοντά μας. Μας διευκολύνει με πολλούς τρόπους, να έχουμε νεαρούς επαγγελματίες...
Και ο πρόεδρος αυτό θέλει άλλωστε! Να δώσουμε παιδιά από τα τμήματα υποδομής στην πρώτη ομάδα. Να έχουμε Ελληνες στην ομάδα, που να αγαπούν το σύλλογο".
"Σίγουρα, αυτά είναι χιλιοειπωμένα κι έχουν τη βάση τους. Τα έχουμε πει πως το ποδόσφαιρο είναι και μάρκετινγκ, εκτός όλων των άλλων.
Τώρα αν στην Ελλάδα μπορεί παράλληλα να ευδοκιμήσει εμπορική πολιτική και παραγωγή ταλέντων, είναι μια άλλη ιστορία"... του είπα και συνέχισα:
"Επιμένω, γιατί να δίνεις ελπίδες σ' έναν παίκτη που εκ προοιμίου θεωρείς πως δεν κάνει για το άθλημα. Γιατί δεν επιλέγετε παιδιά που πραγματικά να κάνουν για τη θέση.
Δεν το βλέπεις κι εσύ πως δεν μπορεί να παίξει με αξιώσεις στη θέση που επέλεξε ο συγκεκριμένος τερματοφύλακας. Λόγω ύψους, δεν θα μπορέσει να κάνει την καριέρα που του επιτρέψατε να ονειρεύετε.
Επειδή είχε συμμετοχές στα παιδικά τμήματα της ομάδας και της Εθνικής, δεν σημαίνει πως θα παίξει και επαγγελματικό ποδόσφαιρο ακόμη κι αν έχει γίνει ήδη επαγγελματίας, καθώς υπολείπεται σε στοιχεία και φυσικά προσόντα..."
Πριν τελειώσω τη φράση, στην παρέα μας ήρθε να προστεθεί ένας γνωστός μας μάνατζερ. Μας καλησπέρισε και ρώτησε άμεσα στον συνομιλητή μου "πότε θα υπογράψει τελικά ο μικρός".
Ο ένας δηλαδή από τους δυο που προαναφέραμε ως εν δυνάμει επαγγελματίες, ήταν "δικός του" και τον εκπροσωπούσε εδώ και πέντε χρόνια.
Σχεδόν από τα 12 του χρόνια του, το παιδί είχε εκπρόσωπο.
Μεταξύ άλλων τον ρώτησα αν πιστεύει πως θα κάνει καριέρα ο νεαρός, αλλά κοντός τερματοφύλακας που στηρίζει, για να πάρω την απάντηση:
"Να σου πω γιατί δεν ψήλωσε, δεν μπορώ, καθώς το θέμα αφορά τη γενετική και την κληρομικότητα. Το παιδί όταν ήταν μικρότερο, είχε στοιχεία και αν δουλέψει και πάρει εμπειρίες έχει δρόμο να διανύσει. Βέβαια, με το 1.76 στα 18 του πολύ μακριά δεν μπορεί να πάει ένας τερματοφύλακας. Πάντα το ύψος έπαιζε και θα παίζει καθοριστικό ρόλο στη θέση "1".
Σίγουρα, οι επιλογές του είναι λίγες, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή..." μου ξεκαθάρισε.
"Απορώ όμως γιατί ποντάρετε σε... κουτσά άλογα; Ο όρος μπορεί να είναι αδόκιμος και ίσως λίγο σκληρός, αλλά θεωρώ πως ταιριάζει στην εικόνα που βλέπουμε".
"Ξέρεις πως στο ποδόσφαιρο δεν είναι όλα δίκαια... Παίζουν πολλές παράμετροι ρόλο, ώστε ένα παιδί να γίνει επαγγελματίας. Από τις γνωριμίες και τη διαπλοκή μέχρι το πραγματικό ταλέντο και το "σπρώξιμο που θα δώσει η ομάδα αλλά κι ο εκπρόσωπος του.
Το συμβόλαιο εξασφαλίζει για τα επόμενα τρία χρόνια έναν μισθό, από το οποίο έχω κι εγώ ένα όφελος, και παραλληλα αποκτά ο αθλητής ένα επαγγελματικό προφίλ.
Στη συνέχεια βλέπουμε".
Το παιχνίδι άρχισε. Ο βραχύσωμος πορτιέρο έκανε μιαν αξιοπρεπή εμφάνιση χωρίς όμως να καταφέρει να πείσει τους θεατές πως είναι για μεγάλα πράγματα, καθώς "η εποχή Τοχούρογλου" πέρασε ανεπιστρεπτί. Το παχουλό αμυντικό χαφ παλεύε να δικαιώσει τον προπονητή του, ασθμαίνοντας...
Οι επιλογές
των μάνατζερ σαφώς δρουν καταλυτικά στις ομάδες, και πολλές φορές καθορίζουν
και τις εξελίξεις της.
Το είπαμε και θα συνεχίσουμε να το υπογραμμίζουμε ότι το θέμα είναι η αξιολόγηση και η αξιοκρατία να λειτουργούν παράλληλα. Σε όλα τα επίπεδα.
Θεωρώ πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται, κι όσο δεν θα γίνεται, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε παιδιά να υπογράφουν συμβόλαια, να χαίρονται για τις εξελίξεις τα ίδια και οι οικογένειές τους, θα γράφονται τα ονόματά τους στις ιστοσελίδες και στη συνέχεια θα χάνονται στα αζήτητα, παρακαλώντας τον εκπρόσωπό τους, (αν συνεχίζει να τους στηρίζει), για μια θέση σε μια ομάδα που θα μπορεί κάπως να τους πληρώσει...
Τα παραδείγματα παιδιών, που άλλοτε εύκολα κι άλλοτε δύσκολα κατάφεραν να γίνουν επαγγελματίες και μετά τα κατάπιε το αδηφάγο σύστημα, εξαφανίζοντας τα από το χάρτη, άπειρα.
Εφυγα από το γήπεδο με ανάμικτα συναισθήματα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω να χαίρομαι για την επιτυχία των δυο παιδιών αυτών.
Την επόμενη διάβασα στα ΜΜΕ πως ο τάδε και ο δείνα υπέγραψαν επαγγελματικό συμβόλαιο. Οι φωτογραφίες τους και τα αφιερώματα γέμισαν την οθόνη μου.
Ενδόμυχα ήξερα πως το καλοκαίρι θα δωθούν δανεικοί και αγύριστοι...
Γνωρίζω επίσης, πως οι εκπρόσωποί τους παλεύουν να τους κλείσουν ομάδα από τώρα για τη θερινή μεταγραφική περίοδο.
Στους ίδιους και τους οικογένειές τους, τη μέρα των υπογραφών απλά έκλεισαν το μάτι. Συνωμοτικά...
Το είπαμε και θα συνεχίσουμε να το υπογραμμίζουμε ότι το θέμα είναι η αξιολόγηση και η αξιοκρατία να λειτουργούν παράλληλα. Σε όλα τα επίπεδα.
Θεωρώ πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται, κι όσο δεν θα γίνεται, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε παιδιά να υπογράφουν συμβόλαια, να χαίρονται για τις εξελίξεις τα ίδια και οι οικογένειές τους, θα γράφονται τα ονόματά τους στις ιστοσελίδες και στη συνέχεια θα χάνονται στα αζήτητα, παρακαλώντας τον εκπρόσωπό τους, (αν συνεχίζει να τους στηρίζει), για μια θέση σε μια ομάδα που θα μπορεί κάπως να τους πληρώσει...
Τα παραδείγματα παιδιών, που άλλοτε εύκολα κι άλλοτε δύσκολα κατάφεραν να γίνουν επαγγελματίες και μετά τα κατάπιε το αδηφάγο σύστημα, εξαφανίζοντας τα από το χάρτη, άπειρα.
Εφυγα από το γήπεδο με ανάμικτα συναισθήματα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω να χαίρομαι για την επιτυχία των δυο παιδιών αυτών.
Την επόμενη διάβασα στα ΜΜΕ πως ο τάδε και ο δείνα υπέγραψαν επαγγελματικό συμβόλαιο. Οι φωτογραφίες τους και τα αφιερώματα γέμισαν την οθόνη μου.
Ενδόμυχα ήξερα πως το καλοκαίρι θα δωθούν δανεικοί και αγύριστοι...
Γνωρίζω επίσης, πως οι εκπρόσωποί τους παλεύουν να τους κλείσουν ομάδα από τώρα για τη θερινή μεταγραφική περίοδο.
Στους ίδιους και τους οικογένειές τους, τη μέρα των υπογραφών απλά έκλεισαν το μάτι. Συνωμοτικά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου